پردازنده‌های سری Xeon E5-2600 v4 اینتل که با نام زئون‌های برودولی یا Broadwell-EP نیز شناخته می‌شوند، به لحاظ معماری 

شبیه سری ۵۰۰۰ یا همان برودول هستند و لیتوگرافی تولید، ۱۴ نانومتری است. سری زئون ویژه‌ی کاربری سروری طراحی شده و امکاناتی مثل مدیریت بهتر تردهای پردازشی، اجرای بهینه‌ی ماشین مجازی، کد تصحیح خطا در بخش حافظه رم و … در آن موجود است. در سری Broadwell-EP تعداد هسته‌ها حداکثر ۲۲ عدد است و اگر از مادربوردی با دو سوکت استفاده شود، سیستمی با ۴۴ هسته شکل می‌گیرد. در ادامه به بررسی مشخصات زئون‌های جدید و مقایسه با نسل‌های قبلی می‌پردازیم.

مروری با تاریخچه‌ی افزایش تعداد هسته‌های Xeonهای اینتل

اینتل در سال ۲۰۰۹ پردازنده‌های Xeon 5500 چهارهسته‌ای را با معماری Nehalem (اولین نسل پردازنده‌های Core) معرفی کرد و پس از آن با گذشت تقریباً ۱٫۵ سال، تعداد هسته‌ها را تقریباً ۱٫۵ برابر کرد و این روند ادامه پیدا کرد. در سال ۲۰۱۰ پردازنده‌ی Xeon 5600 با ۶ هسته معرفی شد. در سال ۲۰۱۲ مدل Xeon E5-2600 با معماری سندی بریج (نسل دوم یا سری ۲۰۰۰ پردازنده‌های Core) وارد سرورها و کامپیوترهای سازمانی شد. این مدل ۸ هسته داشت اما سرعت کلاک هر هسته، بیش از مدل‌های موجود بود.

در سال ۲۰۱۳ معماری آیوی بریج که تقریباً همان سندی بریج است، در سری Xeon E5-2600 v2 به کار رفت و با توجه به لیتوگرافی برتر آیوی بریج (سری ۳۰۰۰) نسبت به سندی بریج، تعداد هسته‌ها از ۸ عدد به ۱۲ عدد افزایش پیدا کرد. این سری Ivy Bridge EP نامیده شد.

در سال ۲۰۱۴ هم Xeon E5-2600 v3 یا همان Haswell-EP معرفی شد. معماری این پردازنده‌ها هسول است، درست مثل سری ۴۰۰۰ دسکتاپی و تعداد هسته‌ها به ۱۸ عدد رسید.

معماری Broadwell اینتل مشابه هسول است اما لیتوگرافی ۲۲ نانومتری هسول، به لیتوگرافی بهینه‌تر ۱۴ نانومتری تبدیل شده و لذا ابعاد تراشه، توان مصرفی و سرعت کلاک بهبود پیدا کرده و در نتیجه اینتل می‌تواند سرعت کلاک یا به جای آن تعداد هسته‌ها را افزایش دهد. طبعاً افزایش سرعت کلاک کاربری خاص خود را دارد و افزایش هسته‌ها و در نتیجه تردهای پردازشی، در موازی‌سازی بیشتر، به کار می‌رود. نام سری جدید همان‌طور که پیش‌بینی میشد، Broadwell-EP است و سری جدید Xeon E5-2600 v4 نام دارد. تعداد هسته‌ها این بار از ۱۸ عدد به حداکثر ۲۲ عدد افزایش پیدا کرده که افزایشی ۲۲ درصدی است.

سرعت کلاک در حالت توربو بوست، مثل قبل حداکثر ۳٫۶ گیگاهرتز است و سرعت کلاک معمولی یک یا دو پله (با ضرب در سرعت کلاک پایه معادل ۱۰۰ و ۲۰۰ مگاهرتز) سقوط کرده است. معماری هسته‌ها شبیه هسول است و با بهینه‌سازی‌های انجام شده، عملکرد در حد ۵ درصد بهینه‌تر است، لذا در مجموع عملکرد هر هسته‌ی Broadwell-EP مشابه عملکرد Hasswell-EP است و در حالت بوست ممکن است پیشرفت  ۵ درصدی دیده شود.

خوشبختانه اینتل در پردازنده‌های سروری، سوکت را مرتباً متحول نمی‌کند. تصمیمی منطقی است چرا که یک مادربرد سروری چیپست گران‎بهایی دارد و با وجود دو سوکت برای نصب دو پردازنده و تعداد زیادی اسلات رم، هزینه‌ی خرید مجدد مادربرد حین ارتقای سیستم، بسیار بالا خواهد بود. بنابراین اینتل تلاش خود را می‌کند که در گروه سروری، تغییرات حداقل باشد. سوکت پردازنده‌های Xeon برودولی مثل زئون هسولی است، ظاهر تراشه تغییراتی دارد اما سوکت یکسان است. LGA2011-v3 نام سوکت این پردازنده‌هاست.

.

ویژگی همه‌ی زئون‌ها این است که نسبت به پردازنده‌های معمولی دسکتاپی اینتل، بزرگ‌تر، دارای هسته‌های بیشتر، کش بیشتر، پهنای باند حافظه‌ی بیشتر و قابلیت‌های خاصی برای کاربری سرور هستند، مثل ECC یا کد تصحیح خطا برای تصحیح داده‌های حافظه‌ی رم و طبعاً پشتیبانی از رم‌های ECC. در واقع پردازنده‌های زئون برای عملیات موازی طراحی شده‌اند و در نتیجه نرم‌افزارهای معمولی را با سرعت کمتری نسبت به پردازنده‌های دسکتاپی اجرا می‌کنند.

.

.

Xeon E5-2600 v4
Xeon E5-2600 v4